Chirurgia ortognatyczna a ortodoncja – jak współpracują ze sobą obie dziedziny?

Chirurgia ortognatyczna i ortodoncja to komplementarne dziedziny stomatologii. Odgrywają istotną rolę w przywracaniu prawidłowych warunków zgryzowych oraz leczeniu deformacji kości twarzoczaszki. Każdy z tych dwóch obszarów wykorzystuje odrębne metody terapii, ale dzięki interdyscyplinarnemu podejściu i współpracy specjalistów połączenie ortognatyki z ortodoncją umożliwia osiągnięcie satysfakcjonujących rezultatów.

Rola ortodoncji w procesie leczenia

Ortodoncja to specjalizacja poświęcona diagnostyce, leczeniu i profilaktyce wad zgryzu. W ramach terapii ortodontycznej wykorzystuje się różne aparaty zapewniające prawidłowe ustawienie zębów.

Dzięki temu przywracana jest prawidłowa funkcja zgryzu, co przekłada się nie tylko na efekty wizualne, ale przede wszystkim skutkuje przywróceniem zdrowia układu stomatognatycznego.

Najczęstsze wskazania dotyczące leczenia ortodontycznego łączonego z chirurgią ortognatyczną to:

• tyłożuchwie,
• przodożuchwie,
• zgryz otwarty,
• wady poprzeczne.

Jednym z powodów podjęcia decyzji o operacji ortognatycznej jest również aspekt wizualny. Deformacje twarzy wpływają na samoocenę i mogą być powodem licznych kompleksów. Po przebyciu leczenia pacjent może odczuwać zarówno zmiany funkcjonalne oraz estetyczne.

Terapia ortognatyczna rozpoczyna się od diagnostyki i ustalenia planu leczenia. Do tego celu stosuje się nowoczesne metody cyfrowe, dzięki którym specjalista może precyzyjnie określić docelowe ułożenie kości twarzoczaszki. Kluczowymi badaniami podczas przygotowań do zabiegu operacyjnego są:

• tomografia komputerowa,
• RTG cefalometryczne,
• zdjęcie wewnątrz- i zewnątrzustne,
• skan szczęki i żuchwy.

Zanim dojdzie do planowej operacji, kluczowy jest także proces leczenia ortodontycznego, pełniącego rolę przygotowawczą do ingerencji chirurgicznej. Najczęściej okres terapii trwa przez kilka miesięcy.

Chirurgia Ortognatyczna

Ortognatyka to obszar chirurgii szczękowo-twarzowej poświęcony korekcji wad szkieletowych. Dzięki zabiegowi możliwe jest przywrócenie prawidłowych relacji w obrębie kości twarzoczaszki. O rodzaju operacji decyduje chirurg, biorąc pod uwagę rodzaj nieprawidłowości oraz indywidualne uwarunkowania zdrowia pacjenta.
Wyróżnia się 3 rodzaje operacji ortognatycznych:

• osteotomię szczęki,
• osteotomię żuchwy,
• osteotomię dwuszczękową.

Procedury te polegają na przecięciu kości i ponownym jej ustawieniu w taki sposób, by uzyskać prawidłowy zgryz. Zabieg chirurgiczny odbywa się w znieczuleniu ogólnym i wiąże się z późniejszym procesem rekonwalescencji, który może potrwać do kilku tygodni. Bezpośrednio po zabiegu operacyjnym należy prowadzić oszczędzający tryb życia, stosować zalecone przez specjalistę leki przeciwbólowe i uczęszczać na rehabilitację.

Współpraca ortodonty i chirurga

Komplementarność obydwu dziedzin oznacza potrzebę wzajemnej współpracy ortodonty oraz chirurga szczękowego. Punktem odniesienia w terapii jest plan leczenia, który uwzględnia początkowy stan zdrowia pacjenta, dane na temat wady zgryzu, jak i oczekiwany rezultat operacji.

Rola ortodonty po operacji nie kończy się. Oznacza to, że leczenie ortodontyczne po zabiegu jest nadal potrzebne. Kontynuacja leczenia ortodontycznego ma na celu wprowadzenie ostatecznych poprawek oraz utrwalenie efektów tak, aby zapewnić optymalny poziom satysfakcji z przeprowadzonego leczenia.

Korzyści dla pacjenta

Warto mieć na uwadze, że zdrowy zgryz to nie tylko kwestia estetyki, ale również ważne ogniwo w zachowaniu prawidłowej postawy ciała oraz właściwego toru oddychania. Wady zgryzu bardzo często nasilają schorzenia przyzębia, ponieważ stłoczone zęby trudniej oczyszczać, co doprowadza do odkładania kamienia i powstawania chorób dziąseł.

Na szczęście zintegrowanie chirurgii szczękowo-twarzowej oraz ortodoncji pozwala na skuteczną terapię w przypadku zaawansowanych problemów zgryzowych. Obranie takiej ścieżki wymaga od pacjenta dużego zaangażowania, ale efekty zabiegu ortognatycznego zdecydowanie są tego warte.